isteksizlik
iğrenç bir durum. özellikle bir sürü yapacak iş varken.
yakın bir arkadaşım annesini kaybetti. bazen eleştirdiğim kadar yakınlığımda bir insandı. bu beni fazla etkiledi sanırım. daha çok gençti ki. kayboldu. aramak isteyecek, o olmayacak. yemeklerinden yiyemeyecek. sıkıldığı zaman anne ne naber diyemeyecek. herkesten bıktığı bir anda, aşık olduğunda, streslerinde ya da psikolojik travmalarında hiç bir şekilde konuşamayacak.
ölüm çok gerçek. bu beni korkutuyor. gerçi hala gerçek dışı geldiği doğrudur. bir çok şeyin hem de.
etkilendim. sabah uykuyla uyanıklık arası bunları düşünmekten ne uyudum ne uyanabildim. ıstırabına ortak oluyorum onun.
canım acıyor ben de düşündükçe.
evde oturuyordum ve bir bira içeyim başka türlü olmayacak dedim. karaciğerden nasıl doku kültürü alıyorlar tahmin edebildiğim halde alkol ve ilacı bırakamıyorum. ikisi birlikte olmak için yaratılmışlar sanki.
herşey çok daha fazla gerçek dışı ve çok daha fazla katlanılabilir olduğu durumlarda ben sadece durmak istiyorum.
az kaldı gerçi. bitince ne olacak ki üniversite? hiç birşey. evde sıkılacağım. birşey arayacağım bulamayacağım ve hiç birşey beni tatmin etmeyecek.
hiç bir derdim yokken üzgün olacağımı. en acınası da bu. tam da kelimesi aslında. acınası.
düşündüklerimin yüzde en fazla yirmisini yazabiliyorum söyleyebiliyorum. hayat çok sınırlayıcı. buraya neden yazıyorsun burası da sınırlayıcı okunabilir değil mi?
demek ki bende de dinlenme isteği var.
ne çirkin dublajlı filmler programlar var ya bu arada.
her neyse. garip gruplar bulup dinleme misyonu edindim. kimse de sevmiyor sanırım beni. öyle hissediyorum. iyilik yap ya da hiç birşey yapma ve sevgi hissetme. hiç birşey yapmadığımdan mı acaba? kendim için bile hem de. bilemiyorum.
hiç bir derdim yokken bu kadar depresif olmak canımı sıkıyor benim. hep sevgililerime bok attım ama sanırım ben de bir sorun var.
eski zamanımı hatırlıyorum da. kırıktı kafam ne yapacağım belli olmuyordu ama hiç birşeyi kafama takmıyordum. o zaman da gerçek dışıydı ama umursamıyordum bile ve mutsuz olsam da rahattım.
o günlerimi özlüyorum. mani depresif mi diyeceğim. bilmem bence değil. depresyonda değilim ki ben. sadece mutsuzum rahatsızım. elindekilerin değerini bilemeyecek kadar hem aptal hem de akıllıyım.
canım sıkılıyor hep. yalnız kalmak bile boktan. birisiyle takılıp muhabbet etmeye çalışmak da. ya da onu üzmemeye çalışmak da.
ki en zoru bu sanırım. onu üzmemeye çalışmak. hiç bir zaman beceremiyorum. bana nasıl katlanıyor ev arkadaşım, ailem bilmiyorum gerçekten.
insan kendisini sevmeyince başka insanların sevmesi garip bir durum tabi.
hala okuyor musun? enteresan ben şimdiye lanet depresif ya of diye bırakmıştım bile.
hatta yazmaktan da sıkıldım.
